سلام به عسل مامان گلگلی مامان امروز با بابا بیژن میریم سونوگرافی که شکل ماهت را ببینیم

 مامانی شنبه میرم تو هفته ۲۹ عسلم یعنی ۲۷ هفتس تو تو دل مامانی فدای تکون خوردن هات بشم که وقتی تکون میخوری انگار دنیا رو به مامان دادن....

خدای خوبم پسرم و همه نینی هایی که مثل گل من تو دل مامانشونن را به تو میسپرم....

سلام به ایلیای مامان عسلک مامان همه زندگی مامان... گل کلی مامان ۸۳ روز دیگه به امید خدا میبینمت...نفسام دیگه به شماره افتاده واسه روزی که بوت میکنم....عزیز دلم کاش میتونستم بگم ندیده چقدر عاشقتم...وجود من...

خدای مهربون با همه قصوری که در بندگی تو دارم...تو خدایی را در حقم تموم کردی حالا هم دیگه برای خودم نه...برای پسرم...میخوام که در پناه خودت حفظش کنی و یک پسر سالم به من بدی قول میدم پسری تربیت کنم مفید و انسان و انسان ساز...

ایمانم را به کاملترین مرتبه برسان...

یقینم را برترین یقین ها قرار ده....

نیتم را به نیکوترین نیتها منتهی کن...

و کارهایم را تا  عالی ترین درجه آن بالا ببر....

و پسر ماهم ایلیا را سلامت بدار...

آمین

به تو نامه مي نويسم ...

سلام به پسر گلم، به ستاره طلايي همه زندگيم، به فرشته مهربان و پاكي كه درون قلبش جز مهرباني و شفافيت آسماني چيزي ديده نمي شود.

با توام قشنگترين مايملك هستي من، با تو كه همه روزهاي زندگيم را گلباران كردي و همه شبهاي آن را ستاره باران... با تو رنگين كمان لحظه لحظه زندگيم...

دوست داشتن تو چنان با گوشت و پوست و استخوانم آميخته شده است كه قلب كوچكم را ياراي نگهداري همه عشق آسماني به تو نيست.

چقدر محتاجم به صورت معصومت، به پاكي چشمانت و به همه مهر و محبت دستان كوچكت.

چقدر آرزو مي كنم آغوش فرشته گونه ات را با همه بوي بدن معطرت، عطر مويت...

تو را دوست مي دارم چنان ماهي عاشق آب، چنان نهال محتاج به باران...

حس من به تو حس لطيف گل است به گلبرگهايش، حس مبهم درياست به ابر و بارانش، حس شيرين پرستوست به پرواز و حس غريب يك مادر...

مي نويسم براي تو كه هنوز آنقدر كودكي كه مرا به مادر بودنم، به شير دادنم و به درآغوش كشيدنم مي شناسي... مي نويسم براي آينده تو كه انقدر بزرگ خواهي شد كه آغوشمان از هم فاصله بگيرد و لبان خجلت زده مان از مهر به هم نسرايد.... مي نويسم براي روزي كه همه وجودم پيشاني مردانه ات را طلب خواهد كرد براي بوسه اي هرچند كوچك ...

مي نويسم براي روزي كه همه وجودم چشم خواهد شد در اشتياق لحظه به لحظه ديدنت، لحظه به لحظه با تو بودن، لحظه به لحظه در كنار تو نفس كشيدن ... مي نويسم و مي نويسم ...

و تو هرگاه اين نوشته ها را خواندي، بدان كه مادرت عاشقانه دوستت دارد ... دوست داشتني چنان آسماني كه تراوش سياه قلم بر دل سفيد كاغذ هرگز نخواهد توانست اين همه محبت فرا زميني را نقش بزند ...

من چه در اين ديار خاكي باشم و چه نباشم، لحظه به لحظه در كنار تو خواهم ماند ... با تو خواهم خنديد ... با تو خواهم گريست... و تو را كه ثمره تمامي زندگيم هستي لحظه اي ترك نخواهم گفت.

تو را دوست مي دارم و خدايت را مي ستايم كه چون تويي را بر دامان من نهاد تا لذت عميق مادر شدن را تجربه كنم، تا هر آنچه خستگي است به يك لبخند تو از تن بيرون كنم.